Himalaje - najwyższy łańcuch górski na Ziemi.

Łańcuch Himalajów leży w południowej Azji, ma ponad 2,5 tys. km długości i około 250 km szerokości. Rozciąga się na terenach należących do Pakistanu, Indii, Chin (Tybetu), Nepalu i Bhutanu. Składa się z trzech głównych pasm: Wielkie Himalaje, Małe Himalaje i Siwalik. Szczyty przekraczające 8000 m n.p.m. tworzą Wielkie Himalaje, w których najniższe przełęcze przeważnie leżą powyżej 4000 m n.p.m. Od wschodu pasmo to ogranicza dolina Brahmaputry, a od zachodu - Indusu. Wierzchołki Małych Himalajów sięgają średnio 2400 m n.p.m., tylko na zachodzie 4000 m n.p.m. Najniższe pasmo Siwalik ciągnie się wzdłuż całego systemu od Brahmaputry do Indusu, a jego wysokość nie przekracza 2000 m n.p.m. Najwyższy szczyt to Mount Everest 8850 m n.p.m.

Nazwa "Himalaje" pochodzi z sanskrytu i znaczy "siedziba śniegów" (z himá, "śnieg", oraz ālaya, "siedziba").

Głównych religii Nepalu jest hinduizm. Pan Shiva jest traktowane jako kurator deity danego kraju . Nepalu jest domem dla największych Shiva świątynia na świecie, słynnego Pashupatinath Temple, gdzie Hindusi z całego świata na pielgrzymki. Według mitologii, Sita Devi z epickim Ramayana urodził się w Mithila Królestwo Króla Janaka Raja.  Buddyzm był stosunkowo bardziej powszechne wśród Newar. Pan powiedział do Buddy jest być potomkiem Sage Angirasa w wielu buddyjskie teksty.  Scholars jak Dr Eitel łączy go do Rishi Gautama.  Jednak różnice między Hindusi i buddystów były na ogół bardzo subtelne i akademickich w charakter ze względu na przenikanie hinduistyczne i buddyjskie wierzenia. Obie strony łączą wspólne i świątynie kultu bóstw i wiele wspólnego z Nepalu's buddystów może być również traktowane jako Hindusi i vice versa. Gurkhas z Nepalu są hinduskie. Wśród innych tubylcy Nepalu, te najbardziej wpływem hinduizmu były Magar, Sunwar, Limbu i Rai. Hinduskie wpływ jest mniej widoczna wśród Gurung, Bhutia, Thakali i grup, którzy zatrudniają buddyjskiego mnisi ich ceremonie religijne.  Większość z festiwali w Nepalu są hinduskie.  Machendrajatra festiwal poświęcony hinduskie Shaiva Siddha, obchodzony jest także przez buddystów i buddystów jest "głównym festiwalu. Ponieważ uważa się, że Ne Muni siedzibę Nepalu,  ważne kapłanów w Nepalu nazywane są" Tirthaguru Nemuni "

Szacowana przez CIA Worldfactbook wielkość populacji na 2 232 291 mieszkańców jest kwestionowana. Z oficjalnego spisu mieszkańców sporządzonego w 2003 przez rząd Bhutanu wynika, że kraj ten zamieszkuje 734 340 obywateli. Tak znaczna różnica wynika z faktu, że CIA aktualizuje o wskaźnik przyrostu naturalnego dane przekazane na początku lat 70. XX wieku przez rząd Bhutanu Organizacji Narodów Zjednoczonych. Uważa się, że Bhutan zawyżył wówczas liczbę mieszkańców, aby zostać przyjętym do tej organizacji (do ONZ mogły wówczas zostać przyjęte jedynie państwa, których liczba mieszkańców przekraczała 1 mln), a podawane dziś informacje są bliższe prawdzie.

Gęstość zaludnienia wynosi 45 osób na km² co oznacza, że Bhutan jest jednym z najmniej zaludnionych państw Azji. 20% mieszkańców Bhutanu mieszka w małych miasteczkach głównie na południu i w centrum kraju. Największym miastem jest stolica Thimphu, która zamieszkuje 50 tys. mieszkańców, innymi większymi miastami są Paro i Phuentsoling.

Wśród mieszkańców Bhutanu dominującą grupą jest Ngalop osadzona głównie na zachodzie kraju i Scharchop, którzy związani są ze wschodem Bhutanu, reszta to Nepalczycy i Hindusi.

Na zachód od Thamelu znajduje się Muzeum Narodowe wraz z o wiele ciekawszą Galerią Sztuki, prezentującą piękną kolekcję dzieł o charakterze religijnym.

W muzeum wystawiono specyficzną kolekcję rozmaitych przedmiotów; są tam m.in. meteoryty, nadgryzione przez mole wypchane zwierzątka, mnóstwo mundurów i odznak wojskowych, szpady i broń palna oraz galeria portretów. Najciekawszy eksponat to zapewne tybetańskie skórzane działo, a najdziwniejszy – elektryczne urządzenie strzelające jak karabin.

Chlubą galerii są przepiękne posągi i rzeźby (w kamieniu, drewnie, brązie i terakocie), niektóre pochodzą z I w. p.n.e. Tego nie wolno przegapić.

Warto też zajrzeć do nowej galerii sztuki buddyjskiej, z osobnymi działami poświęconymi sztuce Katmandu i niziny Terai (muzeum jest czynne V–IX, wt.–sb. 9.30–16.00; X–IV, 9.30–15.00; kasa biletowa czynna do godziny przed zamknięciem; wstęp 50 Rs plus 50 Rs za fotografowanie). Bagaże należy zostawić w przechowalni przy bramie wejściowej.

W Nepalu biesiadników obowiązuje kilka zasad i zwyczajów związanych z jedzeniem i piciem, a przestrzeganie ich może znacznie ułatwić życie turystom. Po pierwsze, pory posiłków zdecydowanie różnią się od naszych. Ranek rozpoczyna się zwykle tylko filiżanką herbaty, a na główny posiłek trzeba poczekać do późnego przedpołudnia. Kto zapamięta tę regułę, będzie mógł znacznie łatwiej znaleźć miejsce na posiłek w miejscach, gdzie turystów widuje się rzadko. Sporo czasu i nerwów można sobie także oszczędzić, zważając nie tylko na to kiedy, ale też co się zamawia. W mniejszych restauracyjkach wyposażenie kuchenne jest często dość prymitywne.

W lokalach częściej obsługujących zagranicznych turystów karta dań bywa zaskakująco urozmaicona, ale fakt, że figuruje na niej 20 dań, nie oznacza, że personel może przygotować kilka specjałów naraz. Jeśli turysta z grupą przyjaciół pojawi się w małej kawiarence gdzieś na końcu świata i zamówi na przykład sześć różnych dań obiadowych, może na nie czekać do śniadania następnego dnia! W takiej sytuacji lepszym wyjściem jest zamówienie sześciu tych samych dań, co oszczędza i czas, i opał, którym nierzadko jest drewno.

Zamawiając dal bhaat tarakari w większości małych restauracji lub na straganach z żywnością, na wyraźne życzenie będzie można też dostać łyżkę (lepiej jednak mieć swoją).

Co prawda, nepalska kuchnia oferuje niewiele dań, ale i tak restauracje w Katmandu proponują oszałamiające menu. W dawnych czasach, gdy do Nepalu przybywało się po długiej i męczącej podróży z Indii, miejscowe lokale zdawały się przybyszom jakimś rajskim zakątkiem, czego echem były entuzjastyczne opowieści o wspaniałych restauracjach i wybornej kuchni, krążące długo po górskich szlakach.

Dziś, gdy większość podróżnych przylatuje tu prosto z rodzinnych stron na pokładach odrzutowców, kuchnia nepalska nie wydaje się już tak świetna, ale mimo to liczne restauracje w stolicy starają się zadowolić międzynarodową klientelę. Podaje się tu dania z całego świata, co dla przebywającego w Himalajach ma wyjątkowy urok: może wybierać pomiędzy kuchnią europejską a azjatycką, a także spróbować taco i sukiyaki. Rzecz jasna, interpretacje tych potraw bywają dość oryginalne, ale z pewnością warto skusić się na dania tybetańskie i indyjskie.

Liczba stołecznych lokali jest zadziwiająca, jeśli weźmie się pod uwagę, że jeszcze w 1955 r. w Katmandu była tylko jedna restauracja. Liczne lokale specjalizujące się w daniach z całego świata używają produktów importowanych, np. mrożonej wołowiny z Kalkuty czy Delhi (w hinduskim Nepalu krów zabijać nie wolno). Wystarczy jednak wyjechać z miasta, by szybko wrócić do diety opartej na dal bhaat tarakari.

W coraz liczniejszych nepalskich restauracjach w Katmandu podaje się duży wybór dań ludu Newari, choć w nieco złagodzonej wersji, przystosowanej do podniebień turystów. W ciasnych uliczkach Katmandu, pomiędzy Durbar Square a Thahiti Tole, kryją się oryginalne restauracyjki newaryjskie, ale do ich odszukania potrzebna będzie pomoc kogoś z miejscowych.

Nepal jest państwem himalajskim - znajduje się w obrębie najwyższych gór świata. Od zachodu wschodu i południa graniczy z Indiami od północy z Chinami.
Większą część powierzchni Nepalu stanowi obszar środkowego odcinka Himalajów, (tzw. Wysokie lub Wielkie Himalaje), wzniesione na wys. ok. 6000 tys. m n.p.m. Do najwyższych szczytów należą: Mount Everest (Czomolungma, 8848 m n.p.m.), Kangczendzonga (8585 m n.p.m.), Lhoce (8516 m n.p.m.), Makalu (8465 m n.p.m.), Czo Oju (8201 m n.p.m.), Dhaulagiri (8172 m n.p.m.), Manaslu (8126 m n.p.m.), Annapurna (8078 m n.p.m.).
Na południu kraju ciągnie się łańcuch gór Śiwalik z największym wzniesieniem 2591 m n.p.m. oraz niewielki fragment Niziny Hindustańskiej. Szczyty są celem wypraw turystycznych. Pomiędzy górami Mahabharat a Wielkimi Himalajami we wschodniej części Nepalu rozciąga się wzniesiona do 1350 m n.p.m. kotlina Katmandu, stanowiąca kolebkę państwa.
Bariera jaką są Himalaje, tworzy bardzo wyraźną granicę klimatyczną i ma decydujący wpływ na klimat Nepalu. Nepal posiada typowy monsunowy układ pór roku: suchą porę od października do maja i mokrą od czerwca do września. Panuje tam duże zróżnicowanie klimatu co znajduje odzwierciedlenie w szacie roślinnej Nepalu. Wyróżnia się kilka pięter roślinnych. Zwrotnikowe wiecznie zielone wilgotne lasy do 1200 m n.p.m. (palmy, bambusy, akacje , liany i epifity), lasy liściaste (dęby, klony, kasztany), potem magnolie, wawrzyn i iglaste drzewa, potem lasy szpilkowe. Wpływa to na bardzo duże urozmaicenie krajobrazu.
Pora deszczowa trwa od lipca do połowy września. Zbocza gór do wysokości 4000 - 4500 m n.p.m. pokrywają lasy. Powyżej rozciąga się strefa górskich łąk, a nad nią wieczne śniegi i lodowce stanowiące aż 15% powierzchni kraju.
W południowej części Nepalu rozciąga się 15-50 km aluwialna równina Terai wzniesiona do 200 m n.p.m. i stanowiąca północną część Niziny Hundostańskiej. Jest to region rolniczy kraju.Główne rzeki Nepalu wypływają z Himalajów i należą do dorzecza Gangesu (Kali, Karnali, Gandaki, Arun).
Rzeki przecinają kraj prostopadle do kierunku głównych łańcuchów górskich, żłobiąc w nich głębokie doliny. Bardzo atrakcyjną jest dolina rzeki Kali Gandaki, będąca jedną z najgłębszych dolin rzecznych na świecie Rzeki charakteryzują się dużymi spadkami. W lecie doprowadzają wody powodziowe (topnienie śniegu i wpływ monsunu letniego), wykorzystywane są w energetyce.
Malownicze, ośnieżone szczyty tworzące łańcuch Annapury wznoszą się nad lasami rododendronów i bambusów. To wszystko czyni z Nepalu uroczy kraj i przyczynia się do pomysłów na ochronę tego piękna. W 1986 r. utworzono ACA (Annapurna Conservation Area), którego celem jest powiązanie zasady ochrony przyrody z zaangażowaniem mieszkańców regionu. Utrzymuje się dzięki wpływom z turystów.

Najdawniejsi mieszkańcy Nepalu należeli do plemion indyjskich i tybetańskich. W III w. p.n.e. kraj ten dostał się pod panowanie Indii, które zaznaczyło się znacznym wpływem buddyzmu. Powstały wówczas stupy w Patanie, Swajambhunathi Bodhnath (liczne rzeźby buddyjskie w kamieniu i brązie).

Zamieszkujące obszar Nepalu plemiona indyjskie i tybetańskie zostały w III w p.n.e. podbite przez dynastię Maurów panującą w Indiach. Po jej upadku w II w p.n.e. Nepal dostał się pod wpływy państw sąsiednich, min Tybetu i był pod jego wpływem od VII do XII w. Około 200 r. buddyzm straciła na znaczeniu i zastąpił go hinduizm, przyniesiony przez Liććhawich, którzy najechali kraj z Indii. Hindusi wprowadzili system kastowy, który przetrwał do dnia dzisiejszego. W 879 r. w miejsce Liććhawich pojawiła się dynastia Thakurów. Był to czas silnych niepokojów, najazdów. Przetrwanie królestwa gwarantuje strategiczne położenie Katmandu.

Od XIII w. rozpoczęły się rządy miejscowej (nepalskiej) dynastii Malla i rozkwit państwa. W XV w. doszło do rozpadu państwa na cztery mniejsze Patan, Bhadgaun, Katmandu, Banepa. Pomimo tego podziału na państwa-miasta, liczne trzęsienia ziemi w tym czasie królestwo osiąga szczyty świetności. W sztuce przeżywającej rozkwit w XV -XVIII w. rozwijało się zwłaszcza budownictwo buddyjskich stup pagody z kilkukondygnacjowym czterospadowym dachem hinduistyczne świątynie, budowle pałacowe.

Z najbardziej na wschód położonego regionu kraju rozpoczęły kampanię władcy Gurkha, rozpoczynając najazdy mające przynieść władzę nad bogactwem Mallów. W 1768 r., po 27 latach walki odnieśli zwycięstwo i przenieśli stolicę do Katmandu. Do 1792 r. królestwo rozszerzało swą władzę do czasu wojny z Tybetem.

Pod koniec XVIII w. Nepal w kręgu zainteresowań Wielkiej Brytanii, która anektuje część jego terytorium, są to kolejne działania wojenne na tym obszarze. W 1816 r. Nepalczycy podpisują traktat pokojowy w Sagauli, na mocy którego tracą Sikkim i większą część Teraju, część z tego terytorium uzyskują potem za pomoc w stłumieniu powstania siajów w Indiach w 1857 r.

W 1846 r. władzę w kraju przejął premier z odu Rana i ograniczył rolę króla do funkcji reprezentacyjnych. Doszło od masakry w Kog, kontrolę przejął Dżang Bahadur, który wymordował kilkuset najważniejszych w państwie dostojników, zgromadzonych na dziedzińcu Kot. Mianował siebie na funkcję dożywotniego premiera, wprowadzając później dziedziczność tego stanowiska. Po objęciu władzy przez proangielski ród Rana kraj popadł w zależność od korony brytyjskiej. Trwała ona do 1923 r., a faktycznie skończyła się zbrojnym powstanie i obaleniem dziedzicznych rządów premierów na przełomie 1950-1951.

W 1923 r. Wielka Brytania uznała suwerenność Nepalu, w 1951 r. w wyniku powstania ponownie pełnię władzy odzyskał król Tribhuwana,, który ogłosił Nepal monarchią konstytucyjną. W 1959 r. odbyły się pierwsze wybory parlamentarne ale już w następnym roku król rozwiązał parlament i rząd. W 1962 r. nowa konstytucja wprowadziła bezpartyjną demokrację pańćatów- król posiada w tym systemie głos decydujący. W latach 1989 -1990 doszło w kraju do krwawych rozruchów antyrządowych. W 1990 r. przyjęto nową konstytucję, która wprowadziła demokrację wielopartyjną.

Nepal jest monarchią konstytucyjną tron jest dziedziczony w linii męskiej.
Od 1972 r. do VI.2001 r. władzę sprawował król Bir Birkam Shad Dev, który zginął wraz z najbliższą rodziną w czasie masakry rodziny królewskiej w 2001r. Obecnie władzę sprawuje król Gyanendra.

Wielu turystów decyduje się na wyjazd do Nepalu przede wszystkim ze względu na doskonałe warunki do uprawiania wspinaczki, trekkingu i raftingu. Są to sporty dostarczające mocnych wrażeń, a przy okazji gwarantują niezapomniane doznania estetyczne.

Jednym z najbardziej atrakcyjnych miejsc do wspinaczki i spływów rwącymi nurtami rzek jest dolina Teraj. Szlaki biegną przez nepalskie wioski, dlatego wędrując z pewnością nie będziemy się czuć samotnie - po drodze napotkamy przyjaznych mieszkańców okolicznych osad.

Jeśli nie jesteśmy zawodowcami i wspinaczkę w Himalajach traktujemy bardziej jak formę rozrywki, a nie sportowe wyzwanie, powinniśmy skorzystać z tras prowadzących od bazy pod Mont Everestem w kierunku Szczytów Annapurny.

Na rafting doskonale nadają się koryta rzek Marsyangdi, (Bhote) Kosi lub Karnali, a najlepszą porą do uprawiania tego sportu jest okres od września do grudnia, gdyż poziom wody w rzekach jest wtedy najwyższy.

Nepal to kraj w Azji Południowej, atrakcyjny turystycznie głównie ze względu na malownicze położenie, sprzyjające wakacyjnym wędrówkom i trekkingowym eskapadom. Lokalizacja Nepalu w środkowej części Himalajów, tajemnicza kultura tamtejszych plemion, szlaki turystyczne wiodące przez dziką, zieloną puszczę, przyciągają głównie zapalonych podróżników, którzy preferują wypoczynek aktywny.

Do Nepalu przybywają Ci, którzy pragną wakacji nietuzinkowych. Malownicze kaniony rzeczne prowadzące do Gangesu, takie jak Karnali i Kosi gwarantują doskonałe warunki do raftingu lub rejsów łodziami z miejscowym przewodnikiem.

Nepal graniczy z Chinami i Indiami, co sprawia, że trasy podróżnicze i wycieczki objazdowe często prowadzą przez trzy kraje, których kultura i tradycja, a także tak odmienny od naszego krajobraz - potrafi wywołać zachwyt i respekt dla dzikiej przyrody.